درونمایههای صوفیانه در شعر سهراب سپهری و میخائیل نُعَیمه | ||
| پژوهش های ادبیات تطبیقی | ||
| Article 6, Volume 3, Issue 1 - Serial Number 5, 1394, Pages 121-142 PDF (263.03 K) | ||
| Author | ||
| محمود حیدری* | ||
| استادیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه یاسوج، کهگیلویه و بویراحمد، ایران | ||
| Abstract | ||
| سهراب سپهری و میخائیل نعیمه، دو شاعر معاصر ایرانی و لبنانی، در اشعار خود لایههای نازکی از عرفان و تصوف دارند که توانستهاند با آنها، صرفنظر از خاستگاه شرقی یا اسلامیشان، میراث ادبیات صوفیانه و عرفانی را در دوره معاصر و در دو ادبیات فارسی و عربی احیا کنند و به خواستهها و دغدغههای انسان معاصر توجه کنند که در گرداب مسائل اجتماعی و سیاسی، خود را درمانده میبیند. در پژوهش حاضر، در پی شناساندن درونمایههایی از تصوف و عرفان در شعر این دو شاعر هستیم که شعرشان را به هم نزدیک کرده و آنها را بین شاعران معاصر دیگر متمایز ساختهاند. از درونمایههای صوفیانه در شعر این دو شاعر میتوانیم به مواردی چون تجلی خداوند بر پدیدههای عالم (وحدت شهود)، اتحاد نفس با عالم، عزلت و تنهایی صوفیانه، عشق و تقابل آن با عقل، طبیعتگرایی، خوشبینی عارفانه، تبیین نظام احسن، مرگدوستی عارفانه و دم را غنیمت شمردن اشاره کنیم. هدف از انجام این پژوهش، تبیین اندیشههای مشترک دو شاعر، نحوه برخورد آنها با عرفان در دوره معاصر و آبشخورهای عرفانی آنها است. | ||
| Keywords | ||
| واژگان کلیدی: سهراب سپهری; میخائیل نعیمه; تصوف و عرفان; شعر معاصر | ||
|
Statistics Article View: 314 PDF Download: 108 |
||
| Number of Journals | 45 |
| Number of Issues | 2,196 |
| Number of Articles | 24,877 |
| Article View | 28,790,681 |
| PDF Download | 18,604,731 |